യമകം, രണ്ടു പരീക്ഷണങ്ങൾ

കവിതയിൽ ശബ്ദാലങ്കാരത്തിന്റെ കട്ടഫാനാണു ഞാൻ. അതിന്റെ ഭംഗി അറിയണമെങ്കിൽ പാടിക്കേട്ടങ്കിലേ മനസ്സിലാകൂ എന്നാണെന്റെ പക്ഷം. കോട്ടയത്തു തമ്പുരാന്റെ കിർമ്മീരവധത്തിലെ ‘മാധവ ജയശൗരേ‘ (നാട്ടക്കുറിഞ്ഞി) എന്ന പദം വ്യഞ്ജനത്തിന്റെ ആവർത്തനം കൊണ്ടു നാവിൽ കിടന്നു കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസമായി. അങ്ങനെയാണ് ഒരു ശബ്ദാലങ്കാരമൊന്ന് പരീക്ഷിക്കാൻ തോന്നിയത്. എന്നാൽ യമകം തന്നെ പിടിക്കാമെന്നു കരുതി.

 

യമകം:

നാട്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാലം മുതൽക്കേ യമകം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. വാസ്തവത്തിൽ അതിൽ ഉപമ, രൂപകം, ദീപകം, യമകം എന്നിങ്ങനെ നാല് അലങ്കാരങ്ങൾ മാത്രമേ വിവേചനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളു. ദണ്ഡിയുടെ കാവ്യാദർശം, ഉദ്ഭടന്റെ കാവ്യാലങ്കാരസംഗ്രഹം, വാമനാചാര്യയുടെ കാവ്യാലങ്കാര സൂത്രവൃത്തി എന്നിവയിൽ യമകം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു്.

ഒരു കവിതയിലോ ശ്ലോകത്തിലോ ഏതെങ്കിലും വാക്കുകൾ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയാണ് യമകം. അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങൾ ഓരോയിടത്തും ഓരോ അർത്ഥത്തിലാവും പ്രയോഗം.

“അക്ഷരക്കൂട്ടമൊന്നായിട്ടർഥം ഭേദിച്ചിടും പടി
ആവർത്തിച്ചു കഥിച്ചീടിൽ യമകം പലമാതിരി” – എന്നു ലക്ഷണം

“മാലതീ മലർ ചേർന്നോരു
മാല തീജ്വാലയെന്നപോൽ
മാലതീയിവനേകുന്നു
മാലതീതുല്യയെങ്ങു നീ.” – എന്നൊരു പദ്യം യമകത്തിന്റെ ഉദാഹരണമായി നിരന്തരം ഉപയോഗിച്ചു കാണാറുണ്ട്.

“മതിമതി പതിയോടു പറവൂതും ചെയ്തു കാന്താ,
മതി മതി കദശന മതീവ മൂല്യം. മതിമതി” –
എന്ന കുചേലവൃത്തം വഞ്ചിപ്പാട്ടിലെ വരികളും പ്രസിദ്ധമാണ്

 

പരീക്ഷണങ്ങളിലേക്ക്:

“ചുടലക്കാളി ചുടുചുടെനോക്കി
ചുടുവട്ടത്തെ ചുടുക്കനെ ചുട്ടു.
ചുടുമാളത്തിൻ ചുടരാറവളാ.
ചുടലാടിതലപ്പിലെ ചുടരും,
ചുട്ടിപ്പൂവും, ചുടരൊളിയും നീ.”

 

വരികളിൽ 11 അക്ഷരങ്ങൾ വീതം – ത്രിഷ്ട്യുപ്പ്‌ എന്ന വൃത്തം.

“മാരകാഹളം കേട്ടിട്ടോ നീ ധൃതി
മാരകായുധം കൈവെടിഞ്ഞിപ്പൊഴേ
മാരകനുള്ളിൽ വേശിച്ചപോലിതാ
മാരമാൽപീഢ, വെന്തുനീറുന്നുവോ
മാരവക്ഷിതി നീണ്ട‌നാൾക്കിപ്പുറം
മാരിനാൾ ധീരൻ പുക്കിനവേളയിൽ
മാരിവില്ലും തെളിഞ്ഞു മാനത്തഹോ
മാരധനാശി വർഷിച്ചനന്തരം.”

Advertisements

ഞാൻ കൃതഘ്നനാണ്…

ഞാൻ കൃതഘ്നനാണ്…  മനഃപൂർവ്വം ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിത്തീരുന്നതല്ല. വിധി എന്നെ അങ്ങനെ ആക്കിത്തീർക്കുന്നതാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ എനിക്ക് അതിൽ പങ്കില്ല. അങ്ങനെ പലരുടേയും ദൃഷ്ടിയിൽ, എന്തിന് എന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ പോലും ദൃഷ്ടിയിൽ ഞാൻ ഒരു കൃതഘ്നനായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.

എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഒരു സുഖവുമില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു. സ്വയം മരിക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു എന്നു മാത്രം. മരണം എന്നെ രക്ഷിക്കുമെന്നായിരുന്നു എന്റെ വിശ്വാസം. പക്ഷേ വിധി അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല. മൃത്യുവക്ത്രത്തിൽ നിന്ന് പ്രജ്ഞരഹിതമായ എന്നെ വീണ്ടും മനസ്സ് നീറ്റുന്ന ഈ പരുപരുത്ത പ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഞാനിതാ ജീവച്ഛവമായി ജീവിക്കുന്നു. സർവ്വരാലും വെറുക്കപ്പെട്ട ഈ ജീവിതത്തോട് ഞാൻ ഇതുവരെ മുഷിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തിന് മുഷിയണം? ഇതെല്ലാം എന്റെ വിധിയാണ്.

എന്റെ സിരകളിൽ മുഴുവൻ വിഷാണുക്കളാണ്. എന്നിൽ കുടിയറിപ്പാർക്കാത്ത രോഗങ്ങളില്ല. ശസ്ത്രകൃയയുടെ ക്രൂരമായ കാരുണ്യത്തിന് പോലും എന്റെ ജീവിതവേദനയെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. എന്നെ ആര് എന്തിന് സ്നേഹിക്കണം എന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. ഞാൻ ആരേയും സഹായിച്ചിട്ടില്ല. നിവൃത്തിയുള്ളിടത്തോളം ദ്വേഷിച്ചിട്ടേയുള്ളു. വഞ്ചിച്ചിട്ടേയുള്ളു. അങ്ങനെയള്ള എന്റെ ഹൃദയം എങ്ങനെ പരിശുദ്ധമാണെന്ന് പറയാൻ കഴിയും . ധർമ്മത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കൂടി ഞാൻ എന്നെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോനുന്നു, ഞാൻ ആരുടേയും സ്നേഹത്തിന് അർഹനല്ലെന്ന്. എല്ലാവരും എന്നെ വെറുക്കുന്നു. വെറുക്കപ്പെട്ട് സർവ്വരാലും കൈവെടിയപ്പെട്ട് ഏകാന്തമായ ഏതെങ്കിലും ഒരജ്ഞാത ദേശത്ല് ഒരു വൃക്ഷമൂലത്തിൽ ജീഷിതമായ എന്റെ മൃതപിണ്ഡം വീണടിയണമേയെന്ന് ഞാൻ സർവ്വേശ്വരനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

എല്ലാം ഞാൻ വെറുത്ത് തുടങ്ങി. എന്തിനെയെങ്കിലും ഞാൻ ഇപ്പോൾ വെറുക്കുന്നുണ്ടെക്കിൽ അത്  ലഹരിപദാർത്ഥങ്ങളെ മാത്രമാണ്. ഈയിടെ ഒട്ടുമിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ഞാൻ കുടിക്കാറുണ്ട്. എനിക്ക് നശിക്കണം, അധഃപതനം! അതെത്ര മാധുര്യമുള്ളതാണ്! പാപം അതിനെന്ത് കൗതുകമുണ്ട്! എനിക്ക് അധഃപതിക്കണം! എനിക്ക് പാപിയാകണം!

മരിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെയും നമുക്കൊരു ജീവിതമുണ്ടാകുമോ? നാം ഇവിടെ ചെയ്തിട്ടുള്ള കുറ്റങ്ങൾ മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ ഏറ്റ് പറയേണ്ടി വരുമോ? മരണമെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ കുറേ നാളായി ഒരു പേടി. ഈശ്വരൻ എന്നെ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കില്ല. എനിക്ക് നിശ്ചയമുണ്ട്.

നാട് നീളെ തെണ്ടി നടന്ന് സർവ്വവും പരിത്യജിച്ച് അങ്ങനെ ഒരു ഭിക്ഷാംദേഹിയായി അജ്ഞാതവും വിദൂരവുമായ ഒരു സ്ഥലത്തടിഞ്ഞ് മരിക്കാൻ എനിക്ക് വലിയ കൊതി. വീട്, സ്വജനങ്ങൾ,  സ്നേഹം, മൈത്രി ഇതിനൊന്നും ഒരുർത്ഥവുമില്ല.

പ്രേതലോകം എന്നൊന്നുണ്ട്. ഞാൻ അങ്ങനെ ദൃഢമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. മനസ്സ്, കർമ്മം, വാക്ക് – ഇവ മൂന്നിലും പരിശുദ്ധിയുള്ളവർക്കേ മുക്തിയുള്ളൂ എന്ന് വേദങ്ങൾ ഘോഷിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഇവയിൽ ഒന്നിലെങ്കിലും അല്പം പോലും ശുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ ആശ്വസിച്ചേനെ…

 

ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള

ജീവിതത്താലും തൂലികയാലും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനായി ജീവിക്കാൻ വളരെ ചുരുക്കം സാഹിത്യനായകന്മാർക്കേ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. അങ്ങനെയുള്ളവരിൽ പ്രമുഖനാണ് ശ്രീ ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള. ജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മുഖമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളിൽ കൂടുതലും പ്രതിഫലിച്ചത്. കൃതികളുടെ പേരുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ പോലും അദ്ദേഹം ഈ നിഷ്കർഷത പാലിച്ചിരുന്നതായി കാണാം – പ്രതികാരദുർഗ്ഗ, ശിഥിലഹൃദയം, സ്പന്ദിക്കുന്ന അസ്ഥിമാടം, രക്തപുഷങ്ങൾ, സ്മശാനത്തിലെ തുളസി, നീറുന്ന തീച്ചൂള, പാടുന്ന പിശാച്, അസ്ഥിയുടെ പൂക്കൾ, അപരാധികൾ… സ്വയം വെന്തുരുകുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിബിംബമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ, അതിലല്പം കാല്പനികതയുടെ നിറം ചാലിച്ചുവെന്ന് മാത്രം. പ്രണയനൈരാശ്യവും അകാലമരണവും കലഹങ്ങളും ദുഃഖവും ഏകാന്തതയും വിരക്തിയും.. എല്ലാം ചങ്ങമ്പുഴയുടെ തൂലികയിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു.  എവിടെയോ പറഞ്ഞ് കേട്ടത് പോലെ ‘കാവ്യദേവത കനകച്ചിലങ്ക കിലുക്കി നൃത്തമാടിക്കൊണ്ട്’ തന്നെ  ഗന്ധർവ്വകവിയുടെ പിറകേ വന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യനാളുകളിൽ ചങ്ങമ്പുഴനെഴുതിയ കത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്  മുകളിൽ കണ്ട വരികൾ.

1911 ഒക്ടോബർ 11ന് ഇടപ്പള്ളി ചങ്ങമ്പുഴത്തറവാട്ടിൽ പാറുക്കുട്ടിയമ്മയുടേയും തെക്കേടത്ത് വീട്ടിൽ നാരായണപിള്ളയുടേയും മകനായാണ് ചങ്ങമ്പുഴയുടെ ജനനം. ഒരു നിർദ്ധനകുടുംബത്തിലെ അംഗമായി ജനിച്ച ചങ്ങമ്പുഴ, ബാല്യകാലവിദ്യാഭ്യാസം വളരെ ക്ലേശകരമായാണ്‌ നിർവ്വഹിച്ചത്‌. ഇടപ്പള്ളി മലയാളം പ്രൈമറി സ്കൂൾ, ശ്രീകൃഷ്ണവിലാസ്‌ ഇംഗ്ലീഷ്‌ മിഡിൽ സ്കൂൾ, ആലുവാ സെന്റ് മേരീസ്‌ സ്കൂൾ, എറണാകുളം സർക്കാർ ഹൈസ്കൂൾ, സെന്റ്‌ ആൽബർട്ട്സ് സ്കൂൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അദ്ധ്യയനം നടത്തി അദ്ദേഹം ഹൈസ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി.

എറണാകുളം മഹാരാജാസ്‌ കോളേജിലും തുടർന്നു തിരുവനന്തപുരം ആർട്ട്സ്‌ കോളേജിലും പഠിച്ച്‌ അദ്ദേഹം ഓണേഴ്സ്‌ ബിരുദം നേടി. മഹാരാജാസ്‌ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നകാലത്തുതന്നെ ചങ്ങമ്പുഴ ഒരനുഗ്രഹീത കവിയായിത്തീർന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല പ്രസിദ്ധ കൃതികളും അന്നു പുറത്തുവരുകയുണ്ടായി. വിദ്യാഭ്യാസകാലഘട്ടം അവസാനിക്കും മുമ്പുതന്നെ അദ്ദേഹം ശ്രീമതി ശ്രീദേവിഅമ്മയെ വിവാഹം ചെയ്‌തു. പഠനത്തിനുശേഷം ദുർവ്വഹമായ സാമ്പത്തിക ക്ലേശം നിമിത്തം യുദ്ധസേവനത്തിനുപോയി. അധികനാൾ അവിടെ തുടർന്നില്ല. രണ്ടുവർഷത്തിനു ശേഷം രാജിവെച്ചു മദിരാശിയിലെ ലാ കോളേജിൽ ച്ചേർന്നു. എങ്കിലും പഠനം മുഴുമിക്കാതെ തന്നെ നാട്ടിലേക്കുമടങ്ങി.

പിൽക്കാലത്ത്‌ ചങ്ങമ്പുഴയെ പ്രശസ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിലേയ്ക്കു നയിച്ച പല കൃതികളും ഇക്കാലത്താണ്‌ രചിക്കപ്പെട്ടത്‌. ഇതിനിടെ മംഗളോദയം മാസികയുടെ പത്രാധിപസമിതിയംഗമായും അദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ടിച്ചു. അനന്തരം അദ്ദേഹം സാഹിതീസപര്യയുമായി ഇടപ്പള്ളിയിൽ സകുടുംബം താമസിച്ചു.

ഉൽക്കണ്ഠാകുലമായ പല പരിവർത്തനങ്ങൾക്കും വിധേയമാവുകയായിരുന്നു പിന്നീടദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം. ആദ്യം വാതരോഗവും തുടർന്നു ക്ഷയരോഗവും ആ ജീവിതത്തെ ഗ്രസിച്ചു. എന്തും സഹിച്ചും ജീവിതം ആസ്വദിക്കുവാൻ അതീവതാൽപര്യം കാണിച്ച ആ മഹാകവി മരണവുമായി അനുക്ഷണം അടുക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ. നാളുകൾ അധികം നീങ്ങിയില്ല. കേരളത്തിലെ സഹൃദയലോകത്തെയാകെ  ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്‌, 1948 ജൂൺ 17-ആം തീയതി ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്‌ തൃശ്ശിവപേരൂർ മംഗളോദയം നഴ്സിങ്ങ്‌ ഹോമിൽവച്ച്‌, ഈ ലോകത്തോട്‌ അദ്ദേഹം യാത്രപറഞ്ഞു.

ഹൈസ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം അവസാനിച്ചകാലത്താണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മസുഹൃത്തും ഇടപ്പള്ളിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജനയിതാക്കളിൽ ഒരാളും കവിയുമായിരുന്ന ഇടപ്പള്ളി രാഘവൻപിള്ള അന്തരിച്ചത്‌. ഈ സംഭവം ചങ്ങമ്പുഴയുടെ ജീവിതത്തെ അഗാധമായി സ്പർശിച്ചു. അതിൽനിന്നുദ്ഭിന്നമായ വേദനയുടെ കണ്ണീരുറവയിൽനിന്നു പിറവിയെടുത്ത ഒരു നാടകീയ വിലാപകാവ്യമാണ്‌ 1936ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘രമണൻ‘. ആ കൃതി മലയാളത്തിലെ ഒരു മഹാസംഭവമായി പരിണമിച്ചു. മലയാളസാഹിത്യപഠനത്തിന് കേരള സർവ്വകലാശാല രമണനെ അനുബന്ധപുസ്തകമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, അവിടെ സാഹിത്യപഠനത്തിന് ചേർന്ന ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്ക് തന്റെ കൃതി തന്നെ പഠിക്കേണ്ടതായി വന്നതും നിമിത്തം. നിലവിൽ ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം രമണന്റെ പ്രതികൾ വിറ്റഴിക്കപ്പെട്ടു. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിൽ പുറത്തിറങ്ങി ഈ നേട്ടം കരസ്ഥമാക്കുന്ന ഏക ഗ്രന്ഥമാണിത്.

രമണനിലൂടെ ചങ്ങമ്പുഴ എന്ന ഭാസുരനക്ഷത്രം കേരളീയ സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനത്തിന് പുതിയൊരു പന്ഥാവ് വെട്ടിത്തെളിച്ച് നൽകുകയാണ് ചെയ്തത്.  പാടത്തും പറമ്പത്തും ചങ്ങമ്പുഴക്കവിതകൾ മുഴങ്ങിക്കേട്ടിരുന്ന ദിനങ്ങളാണ് പിന്നീടുണ്ടായത്. സൈനികരുടെ മൃതദേഹവുമായി കേരളത്തിലെത്തുന്ന ശവപ്പെട്ടികളിൽ പോലും ചങ്ങമ്പുഴക്കവിതയുടെ ഈരടികളടങ്ങിയ കടലാസ്സുതുണ്ടുകൾ കാണാമായിരുന്നു. മലയാളമനസ്സിൽ അത്രയധികം അവ സ്വാധീനം ചെലുത്തി.  ലോകകവിതയുടെ പ്രഭാവം മലയാളകവിതയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രകടിപ്പിച്ചത് ചങ്ങമ്പുഴയായിരുന്നു.   കവിതാസമാഹാരങ്ങളും ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളും പരിഭാഷകളും നോവലും ഉൾപ്പെടെ അമ്പത്തിയേഴു കൃതികൾ ചങ്ങമ്പുഴ കൈരളിക്കു കാഴ്ചവച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

ഇക്കഴിഞ്ഞ ഒക്ടോബർ 11ന് ചങ്ങമ്പുഴയുടെ നൂറാം ജന്മദിനമായിരുന്നു. ഇക്കൊല്ലം തന്നെ ‘രമണന്റെ’ എഴുപത്തിയഞ്ചാം വാർഷികമാണെന്നുള്ളത് മറ്റൊരു കൗതുകം. ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞെങ്കിലും മനസ്സിൽ എന്നെന്നും ജീവിക്കുന്ന ആ മഹാപ്രതിഭയോട് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ എല്ലാവരിലേക്കും എത്തിക്കുക എന്നതാണ്. അനേകം സുമനസ്സുകളുടെ ശ്രമഫലമായി നമുക്കതിന് സാധിച്ചു. മലയാളം വിക്കി ഗ്രന്ഥശാലയിൽ ചങ്ങമ്പുഴയുടെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ കൃതികളും ലഭ്യമാണ്. ജൂണിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ മലയാളം വിക്കിഗ്രന്ഥശാലയുടെ സി. ഡി. പതിപ്പിലും ഇതുൾപ്പെടുത്താനായി.(സിഡി ഓൺലൈനായി ബ്രൗസ് ചെയ്യാൻ) ഭാഷാസ്നേഹമെന്ന പേരിൽ കയ്യടിക്കായി തെരുവുപ്രസംഗങ്ങളും ജാഥകളും നടത്തുന്നതിലും എന്ത് കർമ്മോത്സുകമായ സ്വയംസേവനം…

ഇതിനെല്ലാം സാക്ഷിയായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പന്ദിക്കുന്ന അസ്ഥിമാടവും അതിലെ തുടിക്കുന്ന ഈ വരികളും..

“താരകളേ, കാണ്‍മിതോ നിങ്ങള്‍
താഴെയുള്ളോരീ പ്രേതകുടീരം?
ഹന്ത, യിന്നതിന്‍ ചിത്തരഹസ്യ-
മെന്തറിഞ്ഞു, ഹാ, ദൂരസ്ഥര്‍ നിങ്ങള്‍?
പാലപൂത്ത പരിമളമെത്തി-
പ്പാതിരയെപ്പുണര്‍ന്നൊഴുകുമ്പോള്‍;
മഞ്ഞണിഞ്ഞു, മദാലസയായി
മഞ്ജുചന്ദ്രിക നൃത്തമാടുമ്പോള്‍,
മന്ദമന്ദം പൊടിപ്പതായ്ക്കേല്‍ക്കാം
സ്പന്ദങ്ങളിക്കല്ലറയ്ക്കുള്ളില്‍!”

പലയിടത്തു നിന്നായി സ്വരുക്കൂട്ടി ക്രോഡീകരിച്ചത്…

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : ശ്രീധരൻ.ടി.പി, ദീപക്  (ക്രിയേറ്റീവ് കോമൺസ് ആട്രിബ്യൂഷൻ-ഷെയർ എലൈക് 3.0 അൺപോർട്ടഡ് അനുമതിപത്രപ്രകാരം.)